Наврӯз ҳамчун заминаи тарбияи маънавию ахлоқӣ ва рамзи ваҳдати миллӣ

Ҷашнгирии Наврӯз дар заминаи парадигмаи муосири таълимии Академияи ВКД на танҳо пайравӣ аз суннатҳои бисёрҳазорсола, балки иқдоми амиқи зиндагардонии фарҳангӣ мебошад, ки ҳамчун таҳкурсӣ барои ташаккули шахсияти комили афсар хизмат мекунад. Наврӯз, ки таърихи бисёрҳазорсола дорад, дар моҳияти генетикии худ ғояҳои инсондӯстӣ, навшавӣ ва ҳамоҳангии байни инсону табиатро таҷассум мекунад, ки ин дар шароити муосири ҷаҳонишавӣ барои ҳифзи ҳувияти миллӣ аҳамияти хос пайдо кардааст. Ин ҷашн ҳамчун мероси фарҳангии ғайримоддии башарият аз ҷониби ЮНЕСКО эътироф гардида, дар низоми мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ҳамчун василаи пуриқтидори муттаҳидсозии ҷомеа дар атрофии арзишҳои созандагӣ ва сулҳ баррасӣ мешавад. Аз нигоҳи материализми таърихӣ ва фарҳангшиносӣ, эҳёи Наврӯз дар даврони истиқлолият рамзи озодихоҳии шуур ва бозгашт ба аслу решаҳое гардид, ки таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми якдигарро тарғиб мекунанд — хислатҳое, ки барои ҳар як корманди мақомоти корҳои дохилӣ дар роҳи таъмини тартиботи ҳуқуқӣ дар давлати бисёрмиллат аҳамияти касбӣ доранд.
Дар Академияи мо Наврӯз ҳамчун давраи покшавии маънавӣ ва бознигарии вазифаи касбӣ тавассути ахлоқи умумибашарӣ маънидод мешавад. Дар ин айём мо ба пайванди наслҳо таваҷҷуҳи хос зоҳир намуда, собиқадорони соҳаро даъват менамоем, ки онҳо ба курсантҳо на танҳо таҷрибаи амалӣ, балки аҳамияти нигоҳдоштани «покии ахлоқӣ»-ро дар сафҳои милитсия меомӯзонанд. Анъанаҳои хайрия ва кумаки мутақобила, аз қабили «ҳашар», дар ахлоқи хизматӣ инъикоси мустақим меёбанд: омодагӣ ба кумаки ниёзмандон, ҳимояи заифон ва хизмати беғараз ба ҷомеа — инҳо нишондиҳандаҳое мебошанд, ки маҳз дар давраи ҷашни эътидоли баҳорӣ дар асоси корҳои тарбиявӣ гузошта мешаванд. Мо боварӣ дорем, ки интизом ва ҳарфи қонун бояд ба эътиқоди ботинии шахсият ба адолат ва инсондӯстӣ такя кунад ва Наврӯз бо фалсафаи бахшиши гуноҳҳо ва талош барои сифати нави ҳаёт, пойдевори беҳтарин барои таҳкими ин хислатҳо дар шуури ҳомиёни ояндаи ҳуқуқ мебошад.
Аз нуқтаи назари илмӣ-амалӣ, таҷлили оммавии Навруз вазифаи муҳими пешгирии иҷтимоии рафтори девиантиро иҷро мекунад. Ташкили чорабиниҳои тантанавӣ, мусобиқаҳои варзишӣ ва фестивалҳои фарҳангӣ ба коҳиши шиддати иҷтимоӣ ва таҳкими робитаи байнисохторҳои ҳифзи ҳуқуқ ва ҷомеаи шаҳрвандӣ мусоидат менамояд. Барои шунавандагони Академия иштирок дар ташкили тартиботи ҷамъиятӣ дар ин рӯзҳо ба дарси амалии муомилаи хушмуомила ва фарҳангӣ бошаҳрвандон табдил меёбад, ки дар он модели хизматрасонии фаъолияти милитсия ба мақоми аввал мебарояд. Мо Наврӯзро ҳамчун вақти муколамаи фаъол бо ҷавонон мебинем, ки тавассути бозиҳои мардумӣ ва расму оинҳои миллӣ арзишҳои тарзи ҳаёти қонун меҳвар интиқол дода мешаванд. Омор нишон медиҳад, ки давраҳои болоравии маънавии умумимиллӣ бо афзоиши ҳисси масъулияти дастҷамъона тавсиф мешаванд, ки ин мустақиман бо вазифаҳои Академия дар самти омодасозии кадрҳои қодир ба пешгирии ҷиноятҳо ва кафили субботу бароҳатии психологии аҳолӣ дар фазои идона алоқаманд аст.
Наврӯзи муосир бо ғояи амнияти экологӣ ва муносибати эҳтиромона ба захираҳои табиӣ зич алоқамандаст, ки ин дар барномаҳои таълимии Академия оид ба ҳуқуқи экологи инъикос ёфтааст. Таҷлили оғози давраи кишоварзӣ ва эҳёи табиат зарурати ташаккули муносибати масъулиятноки афсарони ояндаро ба экология ҳамчун бахше аз амнияти ҷамъиятӣ тақозо мекунад. Дар доираи ҷашнвора курсантҳо ба таври анъанавӣ дар маъракаҳои кабудизоркунӣ ва ободонӣ иштирок мекунанд, ки ин унсури муҳими тарбияи меҳнатӣ мебошад. Мо меомӯзонем, ки тартиботи ҳуқуқӣ аз тартибот дар атрофи худ — дар хона, дар қитъаи замин ва дар шаҳри худ оғоз мешавад. Ҳаминтариқ, фалсафаи Наврӯз бо раванди ташаккули фарҳанги ҳуқуқӣ ҳамоҳанг мешавад, ки дар он эҳтиром ба қонун бо эҳтиром ба ҷаҳони атроф ва мероси ниёгон тавъамаст. Дар ниҳоят, ҳадафи мо тарбияи на танҳо иҷрокунандаи дастурҳои хизматӣ, балки шаҳрванди рӯшанфикрест, ки дар Наврӯз манбаи илҳомро барои меҳнати софдилона ва фидокорона баҳри шукуфоии Ватан мебинад.
Хулоса, бояд таъкид кард, ки барои Академияи ВКД Наврӯз на танҳо як рӯйдоди тақвимӣ, балки марҳилаи муҳими даври солонаи корҳои идеологӣ мебошад. Он имкон медиҳад, ки суннатҳои миллӣ ба низоми муосири таҳсилоти ҳуқуқӣ ворид карда шуда, раванди таълим амиқтар ва аз ҷиҳати эҳсосӣ ғанӣ гардондашавад. Мо боварӣ дорем, ки рӯҳияи ин ҷашни мунаввар минбаъд низ ба таҳкими интизом, ватандӯстӣ ва касбияти баланди ҳайати шахсӣ мусоидат намуда, устувории пояҳои ҳуқуқии давлатамонро таъмин менамояд.
Дотсенти кафедраи назарияи идоракунии ФҲҲ факултети №1 Академия ВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон, полковники милитсия Шарифзода В.
Муовини сардори факултети №1 Академия ВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон, подполковники милитсия Баротзода О.Х.