Модар нури зиндагии мост

Обрӯи аҳли дин аз хоки пои Модар аст,
Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои Модар аст.
Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим,
Соҳиби Қуръон бигуфто зери пои Модар аст.

Модар барои ҳар як инсон азизтарин ва муқаддастарин шахс ба ҳисоб меравад. Аз рӯзи ба дунё омадани мо то охири умр модар ҳамеша дар паҳлӯи мо мемонад ва бо меҳру муҳаббати беандоза моро нигоҳубин мекунад. Калимаи «модар» калимаест, ки дар дили ҳар инсон эҳсоси гармию муҳаббатро ба вуҷуд меорад. Ҳар вақте ки мо ин калимаро мешунавем, дар назари мо симои шахсе пайдо мешавад, ки моро дӯст медорад, ғамхорӣ мекунад ва ҳамеша барои хушбахтии мо дуо мегӯяд.
Модар шахсест, ки моро ба дунё меорад ва тамоми умри худро барои тарбия ва парвариши фарзанд сарф мекунад. Ӯ шабҳои зиёдеро бехоб мегузаронад, то фарзандаш ором бошад. Вақте ки кӯдак гиря мекунад, модар аввалин шахсест, ки ӯро ба оғӯш гирифта, бо меҳрубонӣ ором месозад. Барои модар ҳеҷ чиз аз саломатӣ ва хушбахтии фарзанд муҳимтар нест. Ӯ омода аст, ки барои фарзандаш ҳар гуна мушкилӣ ва душвориро паси сар намояд.
Меҳри модар аз ҳама гуна муҳаббатҳои дигар поктар ва самимитар аст. Модар фарзанди худро бе ягон манфиат дӯст медорад. Ӯ аз фарзандаш чизе талаб намекунад, балки ҳамеша мехоҳад, ки фарзандаш хушбахт ва комёб бошад. Модар ҳатто вақте ки фарзандаш хато мекунад, ӯро мебахшад ва кӯшиш мекунад, ки ба роҳи дуруст ҳидоят намояд. Ин яке аз хусусиятҳои бузурги меҳри модар мебошад.
Модар дар ҳаёти фарзанд нақши бисёр муҳим дорад. Ӯ аввалин муаллими фарзанд ба ҳисоб меравад. Кӯдак аз модар сухан гуфтан, роҳ рафтан, рафтори дуруст ва муносибати хубро меомӯзад. Модар ба фарзанд мефаҳмонад, ки чӣ гуна бояд инсони боодоб, ростқавл ва меҳнатдӯст бошад. Ҳамаи ин хислатҳо дар оянда барои инсон хеле муҳим мебошанд ва ба ӯ дар роҳи зиндагӣ ёрӣ мерасонанд.
Дар зиндагии ҳар инсон рӯзҳои хубу душвор вуҷуд доранд. Вақте ки инсон ба мушкилӣ дучор мешавад, модар ҳамеша кӯшиш мекунад, ки ба ӯ кӯмак намояд. Ӯ бо суханони пур аз меҳр фарзандашро таскин медиҳад ва ба ӯ умед мебахшад. Модар мисли чароғест, ки роҳи зиндагии фарзандро равшан мекунад. Маслиҳатҳои модар аксар вақт барои фарзанд хеле муфид ва муҳим мебошанд.
Дар фарҳанги мардуми тоҷик эҳтироми модар хеле баланд аст. Аз замонҳои қадим мардум модарро ҳамчун шахси муқаддас ва гиромӣ мешиносанд. Бузургон ҳамеша таъкид мекунанд, ки «биҳишт зери қадамҳои модарон аст». Ин сухан нишон медиҳад, ки эҳтиром ва ғамхорӣ нисбат ба модар то чӣ андоза муҳим аст. Агар инсон модари худро дӯст дорад, ба ӯ некӣ кунад ва сухани ӯро гӯш кунад, зиндагии ӯ пур аз баракат мегардад.
Баъзан фарзандон заҳмати модарро пурра дарк намекунанд. Онҳо фикр мекунанд, ки ҳамаи ин корҳо оддӣ ва муқаррарӣ мебошанд. Аммо вақте, ки инсон калон мешавад, тадриҷан мефаҳмад, ки модар барои ӯ чӣ қадар заҳмат кашидааст. Барои ҳамин мо бояд ҳанӯз аз хурдӣ модарони худро эҳтиром кунем ва ба онҳо ёрӣ расонем.
Ҳар як фарзанд бояд кӯшиш кунад, ки модари худро хурсанд гардонад. Мо метавонем бо корҳои оддӣ дили модарро шод кунем: ба корҳои хона кӯмак кардан, хуб таҳсил кардан, боодоб будан ва суханони модарро гӯш кардан. Ин ҳама амалҳо нишон медиҳанд, ки мо модари худро дӯст медорем ва заҳмати ӯро қадр мекунем.
Ман модари худро хеле дӯст медорам ва ӯро беҳтарин инсон дар ҷаҳон мешуморам. Модари ман ҳамеша барои ман ғамхорӣ мекунад ва мехоҳад, ки ман дар зиндагӣ муваффақ бошам. Вақте ки ман хаста мешавам, ӯ бо суханони нек маро рӯҳбаланд месозад. Ман ҳам кӯшиш мекунам, ки ба модарам ёрӣ диҳам ва ӯро хурсанд намоям.
Модар мисли офтоб аст, ки ба зиндагии мо нур ва гармӣ мебахшад. Агар модар набошад, зиндагӣ бисёр сард ва холӣ менамояд. Меҳри модар сарчашмаи асосии муҳаббат дар ҳаёти инсон мебошад. Ҳеҷ кас наметавонад меҳру ғамхории модарро пурра иваз кунад.
Модар, Модар, қадри ту дунё тбошад,
Сад меҳру вафо дар дили ту ҷо бошад.
Ҳар кас, ки ба қадри шири покат нарасад,
Савганд ба Худо, хори ду дунё бошад.
Хулоса, модар бузургтарин неъмати зиндагӣ мебошад. Мо бояд ҳамеша модарони худро дӯст дорем, эҳтиром кунем ва қадри онҳоро донем. Модар барои фарзанд ҳама чизро фидо мекунад ва танҳо хушбахтии ӯро мехоҳад. Барои ҳамин вазифаи ҳар як фарзанд аст, ки модари худро ҳифз кунад, ба ӯ ғамхорӣ намояд ва кӯшиш кунад, ки ӯро ҳамеша шод ва хушбахт нигоҳ дорад. Зеро модар нури зиндагии мост ва бе ӯ зиндагӣ маънои худро гум мекунад.

Ибрагимзода А.К.,Каримзода Х. - кормандони шуъбаи таълими Академияи ВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон